Heren van de Thee
Heren van de Thee , geschreven door Hella S. Haasse. Dit boek gaat over de familie Kerkhoven die verhuizen naar Indië en daar een plantage beginnen. Hella Haasse heeft dit hele verhaal gebaseerd op familie archieven , die ze van deze tijd gevonden heeft.
Heren van de Thee is een goed geschreven boek maar ik vindt dat ze wel wat meer de realiteit had mogen tonen. Haasse heeft enkel het verhaal van de ‘witte’ plantagehouders verteld en daarbij de ‘gekleurde’ arbeiders en inwoners achterwegen gelaten. Ze hebben een minuscule rol in het boek en ik vind dat ze dat nog wel wat verder had kunnen uitdiepen door ze ook een kleine verhaallijn te geven. Nu zijn het net objecten die enkel worden genoemd maar waar verder helemaal niks meer mee wordt gedaan, alsof ze er niet zijn. Hiermee zet ze de grootsheid van de koloniale verhoudingen voort.
Verder vond ik wel dat ze het boek levendig heeft gemaakt, je had niet het idee dat je nog zo’n afgetrapt boek aan het lezen was waar je verder niet zo veel mee kon, maar ze zorgde er goed voor dat je echt betrokken raakte bij de gevoelens en daden van Rudolf. Vooral het deel dat Rudolf niet zo gewaardeerd wordt door zijn vader, dat stuk raakte me echt, ik vond het vreselijk om te lezen hoe erg veel moeite Rudolf had gedaan om zijn vader te helpen en hij kreeg er amper een dankjewel voor terug. Dit ( het levendige verhaal ) komt mede door de dagboekfragmenten die af en toe er doorheen komen waardoor zijn gevoelens echt bloot worden gegeven.
Als laatste vind ik ook dat Haasse goed gebruik heeft gemaakt van haar ervaring met Nederlands-Indië, omdat ze hier is opgegroeid weet ze veel over de omgeving en de manier van leven. Ik vind dat ze dit fantastisch naar voren heeft weten te brengen. Ze heeft de omgeving waar Rudolf zich steeds maar weer door liet verwonderen, zo gedetailleerd verteld dat ik het hele landschap tijdens het leven voor me zag, met de watervallen, de hoge bomen en de dichte struiken. Ik vond vooral het stukje erg mooi waarin ze de opkomende zon beschreef , die zo’n mooie gloed op de plantages achter liet, zelf kan ik het natuurlijk niet zo geweldig beschrijven, maar het deed wel wat met me en daarvoor mijn complimenten.Heren van de Thee is een goed geschreven boek maar ik vindt dat ze wel wat meer de realiteit had mogen tonen. Haasse heeft enkel het verhaal van de ‘witte’ plantagehouders verteld en daarbij de ‘gekleurde’ arbeiders en inwoners achterwegen gelaten. Ze hebben een minuscule rol in het boek en ik vind dat ze dat nog wel wat verder had kunnen uitdiepen door ze ook een kleine verhaallijn te geven. Nu zijn het net objecten die enkel worden genoemd maar waar verder helemaal niks meer mee wordt gedaan, alsof ze er niet zijn. Hiermee zet ze de grootsheid van de koloniale verhoudingen voort.Verder vond ik wel dat ze het boek levendig heeft gemaakt, je had niet het idee dat je nog zo’n afgetrapt boek aan het lezen was waar je verder niet zo veel mee kon, maar ze zorgde er goed voor dat je echt betrokken raakte bij de gevoelens en daden van Rudolf. Vooral het deel dat Rudolf niet zo gewaardeerd wordt door zijn vader, dat stuk raakte me echt, ik vond het vreselijk om te lezen hoe erg veel moeite Rudolf had gedaan om zijn vader te helpen en hij kreeg er amper een dankjewel voor terug. Dit ( het levendige verhaal ) komt mede door de dagboekfragmenten die af en toe er doorheen komen waardoor zijn gevoelens echt bloot worden gegeven.Als laatste vind ik ook dat Haasse goed gebruik heeft gemaakt van haar ervaring met Nederlands-Indië, omdat ze hier is opgegroeid weet ze veel over de omgeving en de manier van leven. Ik vind dat ze dit fantastisch naar voren heeft weten te brengen. Ze heeft de omgeving waar Rudolf zich steeds maar weer door liet verwonderen, zo gedetailleerd verteld dat ik het hele landschap tijdens het leven voor me zag, met de watervallen, de hoge bomen en de dichte struiken. Ik vond vooral het stukje erg mooi waarin ze de opkomende zon beschreef , die zo’n mooie gloed op de plantages achter liet, zelf kan ik het natuurlijk niet zo geweldig beschrijven, maar het deed wel wat met me en daarvoor mijn complimenten.
Heren van de Thee is een goed geschreven boek maar ik vindt dat ze wel wat meer de realiteit had mogen tonen. Haasse heeft enkel het verhaal van de ‘witte’ plantagehouders verteld en daarbij de ‘gekleurde’ arbeiders en inwoners achterwegen gelaten. Ze hebben een minuscule rol in het boek en ik vind dat ze dat nog wel wat verder had kunnen uitdiepen door ze ook een kleine verhaallijn te geven. Nu zijn het net objecten die enkel worden genoemd maar waar verder helemaal niks meer mee wordt gedaan, alsof ze er niet zijn. Hiermee zet ze de grootsheid van de koloniale verhoudingen voort.
Verder vond ik wel dat ze het boek levendig heeft gemaakt, je had niet het idee dat je nog zo’n afgetrapt boek aan het lezen was waar je verder niet zo veel mee kon, maar ze zorgde er goed voor dat je echt betrokken raakte bij de gevoelens en daden van Rudolf. Vooral het deel dat Rudolf niet zo gewaardeerd wordt door zijn vader, dat stuk raakte me echt, ik vond het vreselijk om te lezen hoe erg veel moeite Rudolf had gedaan om zijn vader te helpen en hij kreeg er amper een dankjewel voor terug. Dit ( het levendige verhaal ) komt mede door de dagboekfragmenten die af en toe er doorheen komen waardoor zijn gevoelens echt bloot worden gegeven.
Als laatste vind ik ook dat Haasse goed gebruik heeft gemaakt van haar ervaring met Nederlands-Indië, omdat ze hier is opgegroeid weet ze veel over de omgeving en de manier van leven. Ik vind dat ze dit fantastisch naar voren heeft weten te brengen. Ze heeft de omgeving waar Rudolf zich steeds maar weer door liet verwonderen, zo gedetailleerd verteld dat ik het hele landschap tijdens het leven voor me zag, met de watervallen, de hoge bomen en de dichte struiken. Ik vond vooral het stukje erg mooi waarin ze de opkomende zon beschreef , die zo’n mooie gloed op de plantages achter liet, zelf kan ik het natuurlijk niet zo geweldig beschrijven, maar het deed wel wat met me en daarvoor mijn complimenten.Heren van de Thee is een goed geschreven boek maar ik vindt dat ze wel wat meer de realiteit had mogen tonen. Haasse heeft enkel het verhaal van de ‘witte’ plantagehouders verteld en daarbij de ‘gekleurde’ arbeiders en inwoners achterwegen gelaten. Ze hebben een minuscule rol in het boek en ik vind dat ze dat nog wel wat verder had kunnen uitdiepen door ze ook een kleine verhaallijn te geven. Nu zijn het net objecten die enkel worden genoemd maar waar verder helemaal niks meer mee wordt gedaan, alsof ze er niet zijn. Hiermee zet ze de grootsheid van de koloniale verhoudingen voort.Verder vond ik wel dat ze het boek levendig heeft gemaakt, je had niet het idee dat je nog zo’n afgetrapt boek aan het lezen was waar je verder niet zo veel mee kon, maar ze zorgde er goed voor dat je echt betrokken raakte bij de gevoelens en daden van Rudolf. Vooral het deel dat Rudolf niet zo gewaardeerd wordt door zijn vader, dat stuk raakte me echt, ik vond het vreselijk om te lezen hoe erg veel moeite Rudolf had gedaan om zijn vader te helpen en hij kreeg er amper een dankjewel voor terug. Dit ( het levendige verhaal ) komt mede door de dagboekfragmenten die af en toe er doorheen komen waardoor zijn gevoelens echt bloot worden gegeven.Als laatste vind ik ook dat Haasse goed gebruik heeft gemaakt van haar ervaring met Nederlands-Indië, omdat ze hier is opgegroeid weet ze veel over de omgeving en de manier van leven. Ik vind dat ze dit fantastisch naar voren heeft weten te brengen. Ze heeft de omgeving waar Rudolf zich steeds maar weer door liet verwonderen, zo gedetailleerd verteld dat ik het hele landschap tijdens het leven voor me zag, met de watervallen, de hoge bomen en de dichte struiken. Ik vond vooral het stukje erg mooi waarin ze de opkomende zon beschreef , die zo’n mooie gloed op de plantages achter liet, zelf kan ik het natuurlijk niet zo geweldig beschrijven, maar het deed wel wat met me en daarvoor mijn complimenten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten