De Engelenmaker- Stefan Brijs

De Engelenmaker

Samenvatting
De engelenmaker gaat over Victor Hoppe, hij is terugverhuisd naar zijn geboorteplaats Wolfheim. Hij heeft drie zonen mee gebracht. Tot ieders verbazing zien de drie jongens (Gabriël, michaël en Rafaël) er exact hetzelfde uit. Victor neemt een kinderoppas (Charlotte) in huis omdat hij het druk heeft met zijn dokterspraktijk. Charlotte ontdekt het geheim van Victor, dat hij zijn zonen heeft gekloond. Er is enkel iets mis gegaan in het proces want de jongens worden veel te snel oud. De jongens overlijden al na 4 jaar. Aan het einde gaan alle bewoners op bedevaart en komen daar Victor tegen die zichzelf heeft gekruisigd

Recensie

In de Engelenmaker gaat het over het leven van Victor Hoppe. Victor is terugverhuisd naar zijn geboorteplaats Wolfheim. Hij heeft drie zonen mee gebracht. Tot ieders verbazing zien de drie jongens (Gabriël, michaël en Rafaël) er exact hetzelfde uit. Victor neemt een kinderoppas (Charlotte) in huis omdat hij het druk heeft met zijn dokterspraktijk. Charlotte ontdekt het geheim van Victor, dat hij zijn zonen heeft gekloond. Er is enkel iets mis gegaan in het proces want de jongens worden veel te snel oud.

Wat mij het meeste aansprak aan dit boek was dat je door de manier waarop Stefan Brijs dit boek geschreven heeft heel veel sympathie krijgt voor de hoofdpersoon, Victor Hoppe, die eigenlijk een beetje een gestoorde dokter is die je ook nog als gevaarlijk kan beschouwen, doordat hij zo ongelofelijk intelligent is. Ik kreeg vooral medelijden door de manier waarop de dorpsbewoners in het begin over hem praatten. Iedereen vond hem maar vreemd en een buitenbeentje omdat hij rood haar had en ook nog eens een hazenlip, waar hij over het algemeen niet veel aan kan doen. Niet alleen het begin, zoals ik net beschreef, maar ook vooral het deel waarin er een flashback is naar de jeugd van Victor, en hoe hij in een soort psychiatrische inrichting te recht kwam en iedereen hem uit maakte voor gestoord. Dit stukje is eigenlijk het deel wat me nog het beste bij blijft omdat ik het best wel heftig vond om te lezen hoe iemand behandeld wordt in zo;n kliniek en hoe zijn leven drastisch is veranderd doordat hij nog amper contact had met de buitenwereld.
Het tweede wat ik zo goed vond aan dit boek is dat het net enkel om de hoofdpersoon Victor Hoppe is geschreven, ook de kinderen en de ‘oppas’ worden uitvoerig behandeld waardoor je de situatie van verschillende invalshoeken te zien krijgt. Dit vond ik een erg goed idee van Stefan Brijs omdat je op die manier de bijfiguren beter begrijpt en je ook hun kant van het verhaal kan volgen. Ik vond vooral dat de oppas Charlotte een interessante rol speelde gedurende het hele boek, totdat ze overleed uiteraard. Het leek wel alsof zij was gecreëerd om het verhaal te sturen en te vertellen. Ik had het gevoel alsof zij eigenlijk ervoor zorgde dat ‘de lezer’ achter alle achtergehouden informatie kwam over de hoofdpersoon. Bijvoorbeeld het hoofdstuk waarin ze erachter komt dat de zonen van Victor Hoppe zijn gekloond en dat ze helemaal niet zo lang te leven hebben door een foutje van hun ‘vader’/ ‘schepper’. Dit hadden we misschien niet te weten gekomen als zij er niet was geweest.

Toen ik aan het boek begon las ik met de gedachte, dat het waarschijnlijk weer zo’n boek is uit de literatuurlijst die in nergens lijkt op de boeken die ik normaliter lees, dit zijn dan ook voornamelijk thrillers. Naarmate het boek vorderde begon ik het toch echt een goed boek te vinden tot mijn grote verbazing. Ik werd er echt helemaal in meegesleurd en het was behoorlijk moeilijk om te stoppen met lezen.

Als laatste wil ik ook nog iets zeggen over de manier van het verhaal vertellen, dat Stefan Brijs heeft toegepast. Het boek wordt steeds heen en weer geleid tussen het heden en het verleden, dit kan soms verwarrend zijn maar ik vond het juist wel een goede toevoeging. Vaak werd er iets vaags verteld over Victor en bleef je een tijdje met een vraag zitten zoals, waarom zou je zoiets doen? Of hoe komt het dat hij op deze manier denkt? Dan werd er een paar hoofdstukken later een flashback gegeven van de jeugd, zoals ik hiervoor vertelde. In deze flashback kwam er vaak, sommige vragen kreeg je echt pas aan het eind beantwoord, of helemaal niet, aan het licht waarom er zo werd gehandeld en wat zijn opvoeding hiermee te maken had. Het boek riep dus een heleboel vragen op tijdens het lezen, wat mij echt aanspreekt in een boek, en die werden vervolgens na een niet al te lange tijd ook beantwoord. Je hebt ook van die boeken die alle vragen tot het eind bewaren, daar ben ik persoonlijk wat ongeduldig  voor.

Om het even kort samen te vatten vond ik dit boek dus echt een aanrader om te lezen, ik heb dat dan ook echt met veel plezier gedaan. Het boek bevatte onder andere een hoofdpersoon waarvoor veel sympathie wordt opgewekt, zelfs bijfiguren, die normaal niet van belang zijn, werden zo gecreëerd dat ze onmisbaar zijn in het verhaal. Ook zorgde de schrijver ervoor dat je zo in het boek zat, en je vragen beantwoord wilde hebben, dat je moeilijk kan stoppen met lezen. Zelfs voor wetenschappelijk aangelegde mensen is dit een boek die je moet hebben gelezen, al is het alleen al voor de gedetailleerd beschreven onderzoeken en ziektes waarmee je te maken krijgt.